Information about Dirty Pages in English
Nickname   Wachtwoord 
Weblog: 4 Islands MTB Stage Race

 18-05-2016   19:05

20 Graden, zonnetje en een heerlijk briesje. We staan te genieten van de zeelucht en zien de bordjes al hangen vanwaar de route naartoe gaat. We stappen op de fiets om de startklim te verkennen en deze blijkt steil te zijn. Na het asfalt volgt het onverharde deel. Dit zullen de paden zijn die we de komende 4 dagen veel zullen gaan tegenkomen. Gelukkig nauwelijks asfalt maar stenen die eerder richting rotsen gaan dan kiezelstenen. Maanlandschappen afgewisseld door de olijfbomen.



Bij de start op eiland Krk staan we redelijk relaxed om ons heen te kijken, natuurlijk met de gezonde spanning die de eerste meerdaagse van dit jaar met zich mee brengt. Het is warm en we proberen zo goed als het gaat (we zijn nog lerende) voldoende te drinken en te eten tijdens de etappe. Bij de startklim laat ik het klimwerk aan Anouk over en probeer ik mijn eigen tempo te vinden. Het is veel file lopen omdat we van asfalt naar een singletrail omhoog overgaan. Uiteindelijk gaat ook deze over in het maanlandschap en word het pad breder. Voldoende ruimte om in te halen of ingehaald te worden. We zijn blij met onze Kona Hei Hei. Zeker als we de technische afdalingen naar beneden denderen. Dit soort rotsige afdalingen kennen we niet in Nederland en ik heb de tijd van mijn leven. Deze worden afgewisseld door pittige klimmen. Helaas kregen we allebei tegelijk te maken met de man met de hamer op de laatste klim. We stonden beide geparkeerd en werden lopend (!) ingehaald door twee damesteams. We kwamen compleet uitgeblust over de finish. Toch wat te hard van start gegaan en te weinig gedronken en gegeten.
We rollen richting onze boot Linda waar de we komende nachten zullen slapen die ons elke dag naar de volgende startplek brengt. Daar hebben we een topteam dat ons eten verzorgd en we kunnen nu al zeggen dat we volgend jaar deze marathon weer fietsen en op dezelfde boot willen overnachten.

Etappe 2 vindt plaats op het eiland Rab. Minder maanlandschap maar wel de technische, rotsachtige afdalingen. We gaan wat rustiger van start en fietsen een hele tijd bij een groepje Nederlanders die we gisteren ook een aantal keer zijn tegen gekomen. We hebben een goed tempo te pakken en schieten aardig op. We weten dat er zeker twee damesteams achter ons zitten en we zien zelfs de 'roze sokken' voor ons. We versnellen niet maar blijven ons eigen tempo rijden. We willen niet weer onszelf opblazen zoals gisteren. In een zeer technische afdaling waar zo ongeveer iedereen om ons heen loopt, lukt het mij deze te fietsen. Ik haal de roze sokken in en Anouk volgt niet veel later. Onze tactiek? We houden ons tempo vast en mochten de roze sokken ons toch inhalen laten we ze gaan, we kunnen de laatste kilometers altijd nog versnellen. Helaas loopt het totaal anders. Ik moest zonodig een struik meepakken met mijn stuur en kom hard ten val. Eenmaal op de grond scan ik van boven naar beneden. Hoofd, harde klap gehad, maar geen hoofdpijn of iets; linker elleboog, doet zeer en is volgens mij kapot; linker heup, doet zeer en is ook kapot; rechter knie, doet ook pijn. Anouk hoor ik inmiddels al tegen me praten en ik doe mijn ogen open. De medical staff is er om mijn elleboog te bekijken. Ik wil graag verder maar weet niet of dit kan. Ik kan mijn arm strekken en buigen, ook al zitten er al een paar dikke bulten op en aardig wat schrammen. Van de medical staff mag ik de etappe uitrijden aangezien ik kracht heb in mijn hand en mijn arm voldoende kan bewegen. Ik moet alsnog een foto laten maken als ik thuis ben omdat ze niet 100% zekerheid hebben dat mijn elleboog/arm niet gebroken is.
Eerst maar de etappe uitfietsen. Mijn val was op een vlak stuk en het scheelt dat ik niet bang ben om weer te vallen. Ik durf nog steeds hard naar beneden te rijden. Bij de laatste verzorging nemen we iets meer de tijd om wat te drinken en te eten. We stappen op de fiets en zitten nog steeds te geinen over mijn val. We genieten van de mooie trails die glooiend over het eiland gaan en waar we ook nog mooi uitzicht hebben over zee. Eenmaal de finish bereikt ga ik richting de EHBO om mijn arm weer na te laten kijken. Mijn arm is flink gezwollen en als ik mijn helm check, blijkt deze op twee plekken gescheurd te zijn. Oeps! Ik had eigenlijk niet eens door mogen fietsen. Gelukkig werkt Anouk in de zorg en gaat ze mijn arm verbinden nadat ik weer enigszins fris en fruitig ben. Helaas zit mijn marathon erop, maar ik zal mijn overige teamleden gaan aanmoedigen waar ik kan. We varen vandaag nog naar het eiland Cres waar de etappe van dag 3 is. Lig ik lekker te slapen, word ik wakker en ben kotsmisselijk. Heb ik dan toch iets meer dan een lichte hersenschudding? Nee, dit noemen ze zeeziek...Eenmaal aan wal, maak ik een wandeling. Schijnbaar helpt dit tegen zeeziek. En het klopt. Na 20 minuten ben ik weer terug, ben ik niet meer misselijk en kan ik weer eten.


Dag 3 op eiland Cres is alweer aangebroken. Ik, Anouk, start vandaag in mijn uppie nadat Hanne is uitgevallen na haar crash van gisteren. Maar er zijn genoeg mensen om mij heen om me niet alleen te voelen tijdens de rit.
Omdat de startklim al meteen behoorlijk steil is, heeft de organisatie ervoor gekozen om de deelnemers in groepen in te delen gebaseerd op hoe snel ze zijn. Dit om zo te voorkomen dat er meteen een file is op de startklim. De start is vanaf de ferry wat toch wel gaaf is. Ik sta in vak C, dus mag in de 3e groep starten. Gelukkig stond ik vooraan, want de snelheid zakte heel snel terug op het begin van de klim. Gelukkig vlakt de klim redelijk snel af. Bij een tweede klim moet ook ik er helaas vanaf omdat er voor mij niet hard genoeg gefietst wordt. Dan krijg ik mijn 1x11 ook niet meer rond helaas. Na wat lopen weer de fiets op gesprongen. Na de mooie klim komt dan ook een mooie afdaling. Helaas zijn er minder technische mensen voor mij, waardoor ik ook weer van de fiets op. Uiteindelijk kom ik uit in een klein dorpje. Door de smalle straatjes weer even een beetje herstellen. Maar die was van korte duur, want er was een lieve kat die dacht dat ie toch wel even vlak voor mij de weg over wilde steken. Na een harde gil en flink in de remmen en een hartslag die omhoog is geschoten, maar weer lekker verder gefietst.
Na nog een lange klim en een mix-team dat ik bergop weer eraf gereden heb kom ik aan bij de eerste verzorging. Lag daar tocht een heerlijke chocoladecake! Na hier een plakje of twee van genomen te hebben en twee glazen cola weer verder gereden. Toen kwam er toch een lange klim aan. Sommige stukken waren toch wel erg steil waar de kuiten flink begonnen te branden. Zo haalde ik weer wat mannen in. Er werd me zelfs een paar keer gevraagd hoe het met Hanne is na de crash van gisteren. Toch wel leuk dat mensen je na twee dagen al kennen.
Bij een mooie afdaling reed ik samen met een andere man. Ik begon wat tegen hem aan te kletsen, want hij bleef maar vlak voor me rijden. Zegt hij op een gegeven moment dat ik eens niet zo veel moest kletsen. Wat is dat nou? Het moet toch ook leuk blijven? Nou, dan praat ik gewoon tegen mensen aan. Had zeker zijn dag niet ofzo, haha.
Op een gegeven moment begon ik me toch wel zorgen te maken. Waar bleef die tweede verzorging toch? Bij navraag aan meneer MTB Tilburg bleek die 10km verder te zijn dan ik dacht. Oepsie, niet goed gekeken op de roadmap. Tjah, dan maar even doorzetten. Vlak voor de verzorging lag er nog een mooie singletrack. Daar lekker de vering open gezet en lekker door gereden. En weer een bekende gil van mij, bijna een slang over de kop gereden. Maar het bleef bij het uiteinde van zijn staart gelukkig. Ik en dieren hier... geen goede combi dus.
Eindelijk bij de tweede verzorging even flink bijgetankt. Ik zag er de cola weer staan dus daar meteen op af gegaan. I want coke! De kerel achter de tafel gaf aan dat hij niet alleen 'coke' had, maar ook 'xtc', everything. Het aanbod toch maar vriendelijk afgeslagen haha.
Toen weer op pad gegaan om naar de finish te rijden. Doordat de tweede verzorging relatief laat was, was de finish niet heel ver meer. Maar een kilometer of 15 ofzo. Na weer aangevuld te zijn, weer even de gaskraan opengezet. Samen met meneer Tilburg lekker tempo aangehouden. Zag ik daar ineens de 'roze sokken' rijden. Nog even wat meer gas gegeven en hard die dames voorbij gereden. Jeetje, wat was dat goed voor mijn ego. Laatste asfaltstuk weer flink doorgereden. Al kon ik het op een gegeven moment niet bijbenen, want mijn verzet ging niet zwaar genoeg. Toch als 3e dame over de finish gekomen, al telt de uitslag voor mij niet aangezien ik alleen fiets. Maar toch wel een lekker gevoel.
Toen lekker aan de risotto en pasta die ze bij de finish hadden. En natuurlijk weer die lekkere koude cola erin. Toen het bootje weer op om naar het laatste eiland te gaan waar we weer ontzettend lekker avondeten hadden.

De laatste dag! En wel op eiland Losinj. Weer een schitterende locatie om te gaan fietsen. Ook vandaag was de start in groepen verdeeld. Ik weer in groep C. Het eerste deel van de toch van vandaag bestond uit 2 lange, ietwat steile klimmen. Bij de eerste klim begonnen mijn benen toch wel te protesteren. Auwie!!! Op naar de eerste downhill. Vering open en gaan dacht ik. Na 100 meter was het over met de fun. Er was een lange file naar beneden. Echt makkelijk was die afdaling niet, maar zo moeilijk nou ook niet. Dan maar lopen helaas.
Na 1 uur nauwelijks 10 km opgeschoten. Toch wel frustrerend.
Eenmaal beneden begon de tweede klim meteen. Ik keek even vooruit, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Jeetje wat is dat dan?! Bahbah, dat word weer lopen maar dan naar boven. Gelukkig was het nog niet zo warm ofzo. Het zweet liep me over mijn gezicht, in mijn ogen. Pff, dat is wel even afzien zo. De mannen van MTB Tilburg kwamen me weer vergezellen op dat moment. Ze zaten te grappen dat ik met mijn fully toch wel boven zou moeten komen. Maar helaas, dat ging hem echt niet worden.
Bij de tweede downhill toch maar wat stukken gelopen. Na de twee klimmen was de concentratie toch wat minder. En voorrijder Hanne was er ook niet, dus de beste lijnen koos ik ook al niet. Toch nog twee Zwisterse dames ingehaald naar beneden. Je zou denken dat ze wel zouden kunnen dalen, maar ze werden gewoon door een Nederlandse ingehaald. Doe ik het toch niet gek dus naar beneden.
Na de eerste verzorging weer verder gefietst met twee mannen vlak voor mij. Daar maar naartoe gereden. Daar ook wederom een praatje mee gemaakt. Het was een Deen, dus lekker makkelijk Engels praten.
Na een snelle plaspauze weer verder gereden. Wat is het hier toch ontzettend mooi. Ik reed over een betonnen weg langs de zee. Mooi helder water aan de ene kant, aan de andere kant weer mooie natuur. Met een grote glimlach en een lekker liedje in mijn hoofd hier lekker gefietst. Ja mensen even ter info, ik heb altijd liedjes in mijn hoofd. Het maakt niet uit hoe ik op de fiets zit. Soms heb ik ook een stom liedje in mijn hoofd en die kan dan de hele rit in mijn hoofd zitten. Maar dat had ik deze keer gelukkig niet.
Na de eerste verzorging kwam ik op een gegeven moment vlak langs de startplek. Dan kan het niet meer zo lang zijn dacht ik. Al wist ik wel dat er nog een lusje was. Dus daar met goede moed aan begonnen. Ik kwam wederom op een weg langs de zee te rijden. Weer de wind vol op de kop. Verdorie, weer alleen. Toen kwamen er wat mannen achter mij aansluiten. En nee, ze namen niet over. Ze bleven lekker in mijn wiel hangen. Toen ze wel overnamen, reden ze ook meteen weg. Hmhm, daar heb ik dus ook niet zo veel aan.



Toen sloot MTB Tilburg weer aan vlak voor het einde. Daar weer wat mee gekletst om zo de laatste kilometers door te komen. Het lichaam heeft na die drie dagen toch al flink wat moeten afzien. Dus een beetje afleiding was wel fijn. We reden vlak langs de finishplaats. Je kon het horen aan de muziek en de geur van eten. Ik wil ook! Maar ik moest nog een keer klimmen en dalen om over de finish te komen. De laatste klim ging echt op mijn tandvlees, maar het is me wel gelukt. Nu nog naar beneden rollen en dan is daar eindelijk de finish! Wiehoew! Eindelijk over die lijn gereden, gehaald! Party hardy! Wat was dat geweldig zeg! En daar zag ik de rest van het team die al hun finishersshirt aanhadden en wat aan het eten waren. Allemaal blije gezichten! Het was echt een geweldige ervaring en zeker eentje voor herhaling vatbaar. Maar dan wel met Hanne erbij die niet crasht.
Na wat gegeten te hebben weer richting de boot gefietst met z'n allen. Daar was Hanne ook die ons opving. Na gedoucht te hebben lekker een pizza gegeten aan de kade. Toen nog een wandeling gemaakt door het dorp. 's Avonds nog een after party gehad in het hotel van de andere renners. Met een verkoelende wandeling weer terug naar de boot gegaan en toen naar bed gegaan. De volgende dag met de bus en ferry richting onze auto gegaan en toen naar huis gereden. 's Nachts om 1.30u eindelijk thuis gekomen, moe maar voldaan. Snel het bed in, want mijn wekker gaat weer om 6.15u. Ik moet gewoon weer werken om 7.30u. Maar eerst nog even lekker nadromen van Kroatië en al zijn mooie natuur en lekkere eten.

We will be back next year!
Anouk & Hanne

Geplaatst door:  Ruben   0 reacties

Kona Bikes Ryde LT-Sports iXS 100% Mitas Dirty Pages Sram
© 1999-2017 Dirty Pages · Privacybeleid · Gebruiksvoorwaarden · Adverteren · Contact